Belçika’nın gürültülü beşlisi Deus’u ilk ne zaman dinledim hatırlamıyorum ama onlarla ilk buluşmam Rock’n Coke 2004’te, kızgın güneşin altında gerçekleşmişti. O sıcakta tişörtünü kafasına geçirip sahnenin önünde zıplayan az sayıda insana yakında yeniden görüşme sözü vermişlerdi. Daha sonra iki defa İstanbul’a gelecekleri duyuruldu ama ikisinde de konserler iptal oldu. Tom Barman’in “Nihayet gelebildik” cümlesi aslında geç de olsa tutulan bir sözün sevincini taşıyordu.

Konser 22:20 gibi başladı (bizi 23:00’den önce başlamayacağını iddia eden arkadaşlarımıza karşı mahcup etmediğin için teşekkürler İKSV). İlk şarkılarda özellikle salonun arka kısmında hayli yüksek sesli ve ateşli sohbetler olsa da bir süre sonra herkesin kendini müziğe vermesiyle insan gürültüsü azaldı. Sahnedeyse beklediğimin ötesinde ve çok keyif verici bir gürültü vardı. İkinci şarkı Fell Off The Floor, Man’in oldukça sert icrası konserin geri kalanının nasıl geçeceğini belli etmişti aslında.

Yoğun ve sert gitar riff’leri, kemanın ciyaklamaları, Tom Barman’in dansı, çift vokaller, seyircinin birçok şarkıda katılımı, grubun yüzünden okunan mutluluk ve onun seyirciye geçmesi konseri “iyi” olmaktan çıkarıp “çok iyi”ye yükseltti. Setlistte en çok Pocket Revolution şarkıları vardı ama kimseyi hayal kırıklığına uğratmayacak kadar da dengeli bir setlistti. Hatta yoğun ısrar üzerine Roses’ı da çaldılar. Yeni şarkılar Dark Sets In ve Constant Now, Eylül’de çıkacak yeni albümleri için iştahımı kabarttı.

Sahneden indiklerinde kopan alkışa bakıp 2-3 bis olur diye düşünmüştüm. Maalesef tek bis yaptılar. Son şarkı kimsenin adını bağırmadığı ama aslında herkesin çalınacağını bildiği ve beklediği Suds & Soda’ydı. Şarkının başındaki keman melodisi duyulur duyulmaz seyirci tam anlamıyla çığrından çıktı. Sanki 90’lara fırlatılmıştık. Kendimi herkesle birlikte zıplar, “friday” diye haykırır, ordan oraya atlarken buldum. O kargaşa içinde kimse kendisine çarpan insanlar yüzünden gerginlik yaratmadı, toplu bir eğlence ve mutluluk hakimdi. Deus nihayet gerçekten veda edip başka bis olmayacağı anlamına gelen ışıklar yandığında kanımda bolca endorfin, kulaklarımda ertesi gün bile devam eden bir çınlama vardı. Deus yakıp yıkmıştı beni. İyi bir performans bekliyordum ama bu kadar coşkulu ve gürültülü olacağını tahmin etmemiştim. Konser baştan sona bir enerji patlaması olarak geçti. Hem grup hem seyirci formundaydı. Daha güzel bir Cuma gecesi olamazdı.

Setlist: Little Arithmetics / Fell Off The Floor, Man / The Architect / Second Nature / Slow / The Real Sugar / Constant Now / Instant Street / If You Don’t Get What You Want / Theme From Turnpike / Nothing Really Ends / Sun Ra / Pocket Revolution / Dark Sets In / Bad Timing / Roses / Morticiachair / Suds & Soda

* İlk fotoğraf Ali Güler’e, ikincisi bana ait.