Manyetik Bant

Scroll to Info & Navigation

[Flash 9 is required to listen to audio.]

Nirvana - Hairspray Queen (Incesticide, 1992)

Bütün hayatınızı etkileyen, biçimlendiren bir sürecin başladığı anı tam olarak hatırlayanınız var mı? Ben hatırlıyorum. Ortaokul hazırlıktayım, televizyonda bir klip görüyorum. Şarkı o kadar acayip ki, içimde tuhaf bir his yaratıyor. Çok güzel ya, diyorum. Bu ne? Herif de fena yakışıklı. Grubun adını unutuyorum birkaç dakika içinde. Aklımdan çıkıveriyor. Birkaç gün sonra yine görüyorum aynı klibi. Bu defa hafızaya alıyorum: Nirvana - Smells Like Teen Spirit. Hep onu dinlemek istiyorum, bekleyip duruyorum televizyonun başında.

Dışarı çıktığım ilk gün koşup elime geçen ilk Nirvana cdsini alıyorum, From The Muddy Banks Of The Wishkah. Hayatımda aldığım ilk cd bu. Eve gelip salondaki müzik setinde dinliyorum. Kurt Cobain’in delice çığlıklarıyla açılıyor ve sonra School’un riff’i giriyor. Hayatımda dinlediğim hiçbir şeye benzemiyor, aşık oluyorum bu seslere. Kafayı yiyorum resmen. Sonraki birkaç yıl boyunca grunge namına ne varsa sünger gibi emiyorum. Bütün ergen naifliğimle daha ben küçükken ölmüş bir adam için ağlıyorum. Şarkı sözlerini elimin ulaştığı her şeye, her yere yazıyorum. Paramı cdlere harcıyorum. Bu müziğin her notasını, her melodisini ezbere biliyorum. Hiç gitmediğim, belki de hiç gidemeyeceğim bir şehrin havasını soluyorum dünyanın öbür ucunda yağan her yağmurda. Islak kereste kokusunu düşünüyorum oduncu gömleklerimle ısınırken.

Büyüyorum, Pearl Jam’i izliyorum, Mark Lanegan’ı izliyorum, Chris Cornell birkaç metre ötemde Temple Of The Dog şarkıları söylüyor, Kadıköy’de barın birinde grunge gecesi düzenliyorum, şimdi de Alice In Chains’in enkazını görmek için gün sayıyorum. Yeni Stone Temple Pilots albümü için heyecanlanıyorum. Sevgilim, Kurt Cobain’in ölüm haberini aldığında oturup ağladığını anlattığında onu daha çok seviyorum.

Kulaklarımda binlerce ses dalgası titreşti bugüne kadar, müziği hep hayatımın büyük bir parçası yapmaya çalıştım. Hala onu hayatımın merkezine daha da yaklaştırmaya çalışıyorum. Bütün bunların nerede başladığını düşündüğümdeyse aklıma gelen Nirvana’nın o klibi oluyor.