Bu akşamki Unkle konseri vesilesiyle Venue’ye gitmeyeli ne kadar uzun zaman olduğunu fark ettim. Sevdiğim bir mekan olmamasına rağmen burada da anılarım olduğu aklıma geldi. Muse konserinden önce oto sanayideki bir binanın önünde, duvara yaslanıp öğleden akşama kadar Cemal Süreya şiirleri okumamız, 18 yaşından küçük olduğum için konsere başkasının kimliğiyle girmem, kapıda nüfus cüzanlarındaki doğum tarihini değiştirmeye çalışan insanlar, tıklım tıklım ve müthiş bir Sonic Youth konseri, tenha ve güzel bir Myslovitz performansı, Therapy? konserinden önce üzerime kusan adam… Bakalım bu gece yeni neler katılacak zihnimin Venue anıları klasörüne.