Yıllar evvel bir feribot yolculuğunda, cd’lerim ve cd çalarımla yaşadığım aşka tanık olan bir amca, yeteri kadar kitap okumadığıma kanaat getirmiş olacak ki annemle yanımıza gelip “biraz da kitap okumamı” tavsiye ederek bana Oscar Wilde’ın Mutlu Prens’ini hediye etmişti. “Dostum bu çocuk kitabı” diyen bakışlarla “Okudum bunu ben,” şeklinde terslenmem sonrası onu geri alıp, kitaplarla dolu çantasından Anna Seghers’in St. Barbaralı Balıkçıların İsyanı’nı çıkardı. İlk sayfasına da şöyle yazdı:

Benim
nereye gideceğimi
ne yel, ne sen
ne balıkçılar biliyor.
Sadece
ben biliyorum.
30.7.99 (bir de okunmayan bir imza)

Kimdi o adam bilmiyorum, pek sevmemiştim kendisini. Düşününce hala tekinsiz geliyor.