Konserde sahnedeki insanlarla göz göze geliyoruz ya bazen, bakışlarımız değiyor birbirine, işte o insanların bakışlarının değdiği başka insanlarla da göz göze gelmiş gibi oluyorum. O kadar seviniyorum yani. Bir Kim Gordon’un bakışlarından Kurt Cobain’i, Mark Lanegan’dan Layne Staley’i, Chris Cornell’den Andrew Wood’u alıyorum. Bu yüzden konserlerde hep ağlayacak gibi oluyorum. Gözlerim sulanıyor onca insana bakmaktan.